De Barbet, of Franse Waterhond, is een bijzondere hond. Het is een hond met vele goede eigenschappen en het is dan ook niet voor niets dat er steeds meer mensen heel enthousiast over het ras zijn. De Barbet komt tot zijn recht onder uiteenlopende leefomstandigheden. Het is een heerlijke gezinshond die graag met kinderen en andere huisgenoten speelt en het is een prettige werkhond. De Barbet is energiek en bijzonder sociaal. Dat betekent dat hij graag gezelschap om zich heen heeft. Het is geen hond die de hele dag maar een beetje ligt te liggen. De Barbet wil wandelen, spelen, werken, kortom: de Barbet is een actieve hond die graag voor zijn baas klaar staat en een sociale rol inneemt in het gezin. En of hij nou op het platte land woont of in de stad, maakt daarbij niet uit, als hij maar zijn dagelijkse portie beweging en aandacht krijgt. Zo energiek als hij is, zo rustig is hij in huis. Het is een bijzonder ontspannen hond die nooit een nerveuze indruk zal maken. Hij blaft dan ook niet onnodig, maar alleen dan als er echt iets ongebruikelijks aan de hand is.


De Barbet is van oorsprong een waterjachthond voor het apporteren van waterwild. Dat apporteren, evenals de liefde voor water, zit de Barbet dan ook in het bloed, zoals onze Toutes hier bewijst op een leeftijd van 5 maanden tijdens de jachttraining. Ze apporteert hier een eend uit het water.
Foto boven (links): apport van een eend
Foto boven (rechts): oefenen met de dummy.

Foto links: apport over water van een haas... (een pittige opdracht voor Toutes).

Toutes is dol op water en neemt tijdens de dagelijkse wandelingen dan ook vaak een duik, waarbij het haar niet uitmaakt hoe koud het is. Gelukkig luistert ze goed, zodat ik ook wel eens met een droge hond thuis kom...



Wat een prettige bijkomstigheid is, is de gekrulde vacht van de Barbet. Deze verhaart niet en dat is gunstig voor mensen met een allergie voor honden.
De vacht heeft uiteraard wel verzorging nodig. Hoe veel verzorging hangt af van de vachtlengte. Bij een lange vacht is een wekelijkse borstelbeurt wel nodig om het haar klitvrij te houden, bij een korte vacht is dat uiteraard veel minder. Persoonlijk vind ik het fijn om de vacht in de zomer wat korter en in de winter wat langer te houden. Een kortgeknipte Barbet ziet er heel atletisch uit en het is altijd weer een verrassing als die enorme vacht er af gaat en die dikke beer verandert in een atletische jachthond! Bij het showen ziet men de Barbet natuurlijk graag lekker lang in de vacht.

De naam Barbet wordt in het Frans uitgesproken als barbè voor een reu en barbèt voor een volwassen teefje. De Fransen gebruiken voor jonge honden en pups nog weer andere woorden. Hieronder voor alle duidelijkheid een compleet overzicht met de uitspraak tussen [ ]:

De Barbet in de 20e eeuw
De Barbet werd door de opkomst van moderne rassen zoals bijvoorbeeld de (elegantere en toentertijd meer moderne) Poedel, steeds minder populair. Toen ook nog de jacht op waterwild afnam en er bovendien moeilijke tijden aanbraken rond de eerste en tweede wereldoorlog, verdween hij bijna van de Franse kynologische raslijst. In dat internetloze tijdperk viel het uiteraard niet mee om contacten te onderhouden met andere liefhebbers van het ras. In Frankrijk hielden enkele echte liefhebbers het ras gelukkig in stand naar hun eigen visie en inzichten. De Barbet was in die tijd kleiner dan nu en men vond dat formaat geschikt voor een goede jachthond. Er ontstond echter een beweging die vanuit de Franse rasvereniging kans zag om het formaat van de Barbet te vergroten. Zij vonden het aspect "jacht" niet van belang en "boetseerden" de Barbet naar hun eigen inzicht. Ze vonden veel aanhangers binnen en buiten Frankrijk. Er werden ter verbetering af en toe andere rassen ingefokt en een aantal malen werd de rasstandaard aangepast, dit tot ontsteltenis van de liefhebbers van de oorspronkelijke kleinere Barbet. Zo "groeide" de Barbet in enkele decennia qua schofthoogte met 10 cm. De liefhebbers van de oorspronkelijke Barbet hebben ervoor gevochten om de groei een halt toe te roepen, wat resulteerde in een aanpassing van de rasstandaard waarin een een maximale schofthoogte opgenomen werd van 65 cm voor een reu en 61 cm voor een teef, met een tolerantie van 1 cm. Tegenwoordig hebben de meeste Barbets in de directe generaties voor zich zowel voorouders van het oude als van het nieuwe type. Ons fokprogramma is qua fenotype gericht op het oude type.

Gezondheid

De laatste tijd is er in de kynologie veel ophef over ziekten en gebreken bij rashonden. De vraag is of dit een gevolg is van de verbeterde medische kennis en techniek die het mogelijk maakt om deze ziekten te diagnosticeren, of dat er werkelijk meer problemen zijn. Feit is dat we uiteraard gebruik moeten maken van de zich innoverende medische wetenschap, omdat we nu eenmaal gezonde honden willen hebben.

De Barbet is een ras met relatief weinig gebreken en weinig erfelijke ziekten. Zoals bij de meeste grotere honden komt wel HD voor en daar wordt dan ook zorgvuldig op gelet. Honden met een slechte HD-score worden uitgesloten van de fok. Een bekend probleem bij diverse waterhonden zijn bepaalde oogafwijkingen. Gelukkig komt dit bij de Barbet nauwelijks voor en dat willen we graag zo houden. Voor de zekerheid worden fokdieren daarom jaarlijks op mogelijke oogziekten gecontroleerd en er wordt uitsluitend met "vrije" honden gefokt. Er zijn in het buitenland een paar gevallen van epilepsie gesignaleerd en mede naar aanleiding daarvan vindt er genetisch onderzoek plaats aan de universiteit van Helsinki. Het gaat waarschijnlijk om een polygeen recessief verervende vorm van epilepsie. Er zijn maar weinig gevallen bekend, maar ondanks dat is men zeer voorzichtig en alle fokkers houden deze ontwikkeling dan ook nauwlettend in de gaten.

Nog veel meer informatie over de Barbet ten aanzien van zijn historie, de rasstandaard en vele andere zaken is te lezen op de website van de rasvereniging www.barbetclub.com. In september 2010 verscheen er in het blad 'Onze Hond' een rasprofiel over de Barbet, klik hier om deze te lezen.

terug naar beginpagina